sanki, varlığını unuttuklarını bir tavan arasında, tozlu çarşafların altında bulmak gibi. kuytuda kalmış olsa da, ‘değerlisi’ insanın, ona kendi değer(ler)ini hatırlatan.
her gün olmaz bu, biliyorum.
insan her gün bulamaz o hem yukarıya hem de çok derinlere inen merdiveni ve örümcek ağlarının koruduğu ‘mazisini’
o yüzden, şimdi sadece şükretmeli.